Nunta din toamna târzie,

Autor: Claudia Bota

Inima tânjește la o toamnă târzie,

Unde iubirea își croiește un drum la lumină,

Susurul izvoarelor poartă vălul în vie,

O boare se lasă și atingerea strugurilor e divină.

În luminiș ne-am bucurat de o nuntă,

Când roadele pământului ne-au împărtășit,

Cu drag privesc iubita și inima îmi cuvântă,

Ochii îi țes rubine și pasul e grăbit.

Frunze ruginii se scutură în adiere,

Culorile aurii combină tabloul tomnatic,

Un elixir rose se topește pe buze din coaptele mere,

Darul de preț e concertul unui trubadur romantic.

Dăruiește-i iubitei din vasul cu miere,

Jaraticul își lasă cenușa din vreascuri tocite,

Doar masa emană parfumul roadelor ce se cerne,

E nuntă în cer și pe pământ sunt glasuri fericite.

În inima toamnei tăcerea se lasă,

Iubita mea e trează și îmbrăcată în dantelă,

Străbate pe covorul de frunze ca o împărăteasă,

Pașii să-i lumineze viața ca o aprinsă candelă.

Dasma e vonë në vjeshtë

Autor: Klaudia Bota

Zemra dëshiron një vjeshtë të vonë,

Aty ku dashuria hap rrugën drejt dritës,

Zhurmërimi i burimeve mbart velin në vresht,

Një verë lëshohet dhe prekja e rrushit është hyjnore.

Në pastrim shijuam një dasmë,

Kur frytet e tokës na ndanë,

Me dashuri shikoj të dashurin tim dhe zemra ime flet,

Sytë e tij thurin rubin dhe hapi i tij është i nxituar.

Gjethet e ndryshkur dridhen nga flladi,

Ngjyrat e arta kombinojnë foton e vjeshtës,

Një eliksir trëndafili shkrihet në buzë nga mollët e pjekura,

Dhurata e çmuar është koncerti i një trubaduri romantik.

Jepi të dashurës nga kavanozi i mjaltit,

Xhuxhi lë hirin e tij nga shkopinjtë e bluar,

Vetëm tavolina nxjerr aromën e frutave të situr,

Është një dasmë në parajsë dhe ka zëra të lumtur në tokë.

Në zemër të vjeshtës bie heshtja,

I dashuri im është zgjuar dhe i veshur me dantella

Shëtisni nëpër tapetin e gjetheve si një perandoreshë,

Lërini hapat t’ia ndriçojnë jetën si një qiri i ndezur.

Toamnă plânsă

Autor: Claudia Bota

Toamna încărcată de farmec aduce în suflet atâta dor

Tristețea lasă aleile orașului pierdute în sclipiri de fuior,

Darurile celeste în adiere de vânt coboară lin pe pământ,

Te îmbeți în lumină cu inima plină de cânt și dulce cuvânt.

Boarea se lasă treptat și ne apasă în drumul spre casă,

Frunze ruginii lucesc în durerea amurgului plin de șoapte,

Umbre de lumină netezesc firul roșu de mătase ce revarsă,

Pe un petic de cer scriu un testament pentru o aprigă noapte.

Cocorii plecat-au la tine iubite și tu stai cu îngerii la sfatul din cer,

E toamna plânsă și noi te percepem la distanțe învăluit de mister,

Cui să-i cer lumina de ieri, lumina de azi, lumina ce ne-a mai rămas?

Într-o zi fără timp ne-am legat destinul nu doar  pentru un popas.

Vjeshtë që qan

Autor: Klaudia Bota

Vjeshta plot hijeshi sjell kaq shumë mall në shpirt

Trishtimi i lë rrugicat e qytetit të humbur në flakët e tërbimit,

Dhuratat qiellore në rrëmbimet e erës zbresin pa probleme në tokë,

Dehesh në dritë me zemër plot këngë e fjalë të ëmbël.

Era gradualisht ulet dhe na shtyn rrugës për në shtëpi,

Gjethet e ndryshkura shkëlqejnë në dhimbjen e muzgut që pëshpërit,

Hijet e dritës lëmojnë fillin e kuq të rrjedhshëm të mëndafshit,

Në një copë qielli shkruaj një testament për një natë të egër.

Gjelat kanë shkuar te ti, dashuria ime, dhe ti ulesh me engjëjt në këshillën e qiellit,

Është vjeshta që qan dhe ne të perceptojmë në distancë të mbuluar me mister,

Kujt ta kërkoj dritën e së djeshmes, dritën e së sotmes, dritën që na ka mbetur?

Në një ditë pa kohë ne lidhëm fatin tonë jo vetëm për një ndalesë.

Manifest

Autor: Claudia Bota

Chemați suntem ca să iubim

Să rupem dezrobirea din lanț,

În acest cer senin o rugă zidim,

Manifest cu inima și-l pronunț.

Iubesc libertatea în fiecare ceas,

Mâinile stau ridicate la iconostas,

Ne este de ajuns când răi dintre răi,

Distrug familia ca niște turbați călăi.

Privim cu tulburare la viforul din zare,

Opridu-ne în case fără a mai lua lumină,

Fără a merge cu mic cu mare în seara de Înviere,

Cum de lași Doamne să ne sape șarpele adânc în rană?

Eminescu a lăsat ca testament limba română,

O floare din care am împletit mândră cunună,

Ne-a învățat că Biserica e mama acestui neam,

Sfinte altare biruiesc chiar de credința e un gram.

Manifest

Autor: Klaudia Bota

Jemi thirrur për të dashuruar

Le ta thyejmë skllavërinë nga zinxhiri,

Në këtë qiell të pastër ne ndërtojmë një lutje,

E shfaq me zemër dhe e shqiptoj.

Unë e dua lirinë çdo orë,

Duart janë ngritur në ikonostas,

Na mjafton kur më i keqi nga më i keqi,

Ata e shkatërrojnë familjen si xhelatët e çmendur.

Ne shikojmë me konfuzion viforin në dhallë,

Na ndaloni nëpër shtëpi pa marrë më dritë,

Pa u bërë i vogël apo i madh në mbrëmjen e Kijametit,

Si mund ta lejojë Zoti që gjarpri të gërmojë thellë në plagën tonë?

Eminescu la gjuhën rumune si testament,

Një lule nga e cila thurja një kurorë krenare,

Ai na mësoi se Kisha është nëna e këtij kombi,

Altarët e shenjtë mposhtin edhe besimin është një gram.

Mai avem timp

Autor: Claudia Bota

Mai avem timp să fim împreună,

Să ne întoarcem către Poarta sărutului

Către lumile noastre ce ni se deschid,

Să privim amândoi către viață.

Mai avem timp să ne luăm

Roadele viselor noastre

Să lucrăm zi de zi,

Pentru mântuirea noastră.

Mai avem timp să privim

Către timpul din noi

Ce ne acoperă astăzi ,

Pentru a fi și a da.

Mai avem timp să iubim

Când desprinsă fiind de trecut

Traversăm amintirile noastre,

Între viață și moarte.

Kemi ende kohë

Autor: Klaudia Bota

Kemi ende kohë për të qenë bashkë

Le të kthehemi te Porta e Puthjes

Për botët tona që na hapen,

Le të shikojmë të dy drejt jetës.

Kemi ende kohë për t’u martuar

Frytet e ëndrrave tona

Le të punojmë ditë pas dite,

Për shpëtimin tonë.

Kemi ende kohë për të parë

Për kohën brenda nesh

Ajo që na mbulon sot,

Të jesh dhe të japësh.

Kemi ende kohë për të dashur

Kur shkëputet nga e kaluara

Ne kryqëzojmë kujtimet tona,

Mes jetës dhe vdekjes.

S-a așternut tăcerea

Autor: Claudia Bota

Căderile apelor din oglinda sufletului încercat

Despart amurgul însângerat pe cerul nepătat,

Trădat în noaptea care de Mine te-a îndepărtat,

Rămas statornic peste lume, Tu nu te-ai lepădat.

Iar când s-a așternut tăcerea sufletul mi-ai luminat,

Tăcere, câtă tăcere, totul e tăcere în bietul suflet învolburat.

Nicicând nu vreau să pierd a Ta lumină de pe pământ,

Și suferințe fără număr am îndurat sub al Tău acoperământ.

Pe nici un hulitor în chinuri fiind n-am anatematizat

Pironit pe cruce am strigat:” Tată, iartă-i că și Eu i-am iertat!”

U shtrua heshtja

Autor: Klaudia Bota

Rënia e ujërave nga pasqyra e shpirtit të sprovuar

E ndaj muzgun e përgjakur në qiellin e panjollosur,

E tradhtuar në natën që të largoi nga unë,

Qëndroni të palëkundur mbi botën, nuk keni hequr dorë.

Dhe kur ra heshtja ma ndeze shpirtin,

Heshtje, sa heshtje, e gjitha është heshtje në shpirtin e gjorë që rrotullohet.

Unë kurrë nuk dua të humbas dritën Tënde nga toka,

Dhe vuajtje pa numër i durova nën mbulesën Tënde.

Unë nuk anatemova asnjë blasfemues në mundim

I gozhduar në kryq, thirra: „O Atë, fali ata, se i kam falur!”

Sâmburele iubirii

Autor: Claudia Bota

În iarna vieții neîmblânzită dorul a revenit,

În ochii unui copil, miracolul s-a răspândit,

Prin lumina caldă, blândă și suavă a inimii

Se încălzește sâmburele neîntinat al iubirii.

În primăvara vieții cuvântul în gând te învață,

Simți mereu că seva se topește din tine și crești,

Treci prin gări și halte fără număr și călătorești,

În fapte găsești bucurii, pentru ziua numită speranță.

În vara vieții, Lumina din Lumină m-a calăuzit

Tu, Lumină clară, dulce, floare albă ce ai înflorit,

Prin durerile înăbușite îmi ștergi ziua cea umbrită,

Eu care te-am zărit, n-am lăsat dorul neizbăvit!

În toamna vieții ruginii vântul domol ți-a cântat,

Umbra din umbrele cenușii ale tăcerii m-au cercetat.

Prefă-te tu în apa cea vie fără de moarte a nemuririi,

Lumina devine prin tine o tainică simfonie a inimii.

Prin fapte bune în anotimpuri vii transmiți energii,

În fiecare clipă sădești adevărul în sâmburele iubirii,

Netezești căile tale prin sentimente unde te regăsești

Trăiri într-un lanț în care continuu crești și reclădești.

Bërthamat e dashurisë

Autor: Klaudia Bota

Në dimrin e pazbutur të jetës malli u kthye,

Në sytë e një fëmije, mrekullia u përhap,

Nga drita e ngrohtë, e butë, e butë e zemrës

Ajo ngroh thelbin e pandotur të dashurisë.

Në pranverën e jetës, fjala në mendim të mëson,

Ju gjithmonë ndjeni lëngun që shkrihet nga ju dhe rriteni,

Ju kaloni nëpër stacione dhe ndalesa të panumërta dhe udhëtoni,

Në vepra gjen gëzime, për ditën e quajtur shpresë.

Në verën e jetës, Drita brenda Dritës më udhëhoqi

Ti, Dritë e qartë, e ëmbël, lule e bardhë që lulëzove,

Përmes dhimbjeve të mbyllura ti fshin ditën time hije,

Unë që të pashë, nuk lashë mall të pakënaqur!

Në vjeshtën e jetës së ndryshkut, era e butë të këndoi,

Hija në hijet gri të heshtjes më kërkoi.

Kthejeni veten në ujin e gjallë të pavdekshëm të pavdekësisë,

Drita bëhet përmes teje një simfoni e fshehtë e zemrës.

Nëpërmjet veprave të mira në stinët e jetës ju transmetoni energji,

Çdo moment ti mbjell të vërtetën në farat e dashurisë,

Ju i lëmoni rrugët duke ndjerë se ku jeni

Ju jetoni në një zinxhir ku rriteni dhe rindërtoni vazhdimisht.

Doamne, dă-mi atâta lumină…

Autor: Claudia Bora

Doamne e noapte și cerul parcă plânge

Pășesc prin mătasea dintre pânzele târzii ale înserării,

Cobor și mă-nalț în imensitatea stelelor.

Cât de mică mă văd!… purtată de unduirile apelor,

Glasurile se sting când revin la limita cerului,

Strâng gândurile și giulgiurile în palmă umplundu-mi sufletul,

Cu lumina din lumina Ta.

Ești aici lângă inima mea,

Puritatea absolută și perfecțiunea nenăscută,

Tai respirația în două ca și pâinea cea nouă,

Mă luminez din lumina care mă-nalță,

Fiindu-mi mereu sete de viață.

Doamne, dă-mi atâta lumină!

Să nu o pot duce de la cer la pământ,

Decât pe aripi de înger și vânt.

Zot, më jep kaq shumë dritë…

Autor: Klaudia Bota

Zot, është natë dhe qielli duket se po qan

Unë eci nëpër mëndafshin e velave të vona të mbrëmjes,

Unë zbres dhe ngrihem në pafundësinë e yjeve.

Sa i vogël e shoh veten!… i mbartur nga dallgët e ujërave,

Zërat zbehen ndërsa kthehen në kufirin e qiellit,

Mbledh mendime në pëllëmbën time që më mbushin shpirtin,

Me dritën nga drita jote.

Ti je këtu pranë zemrës sime,

Pastërti absolute dhe përsosmëri e palindur,

Ndaje frymën në dysh si buka e re,

Unë shkëlqej nga drita që më ngre lart,

Të jesh gjithmonë i etur për jetën.

Zot, më jep kaq shumë dritë!

Për të mos qenë në gjendje ta bartni atë nga parajsa në tokë,

Se në krahët e engjëjve dhe erës.

Așteptăm să cadă Cortina de Fier

Autor: Claudia Bota

Trăim durerea unui vapor Titanic

Naufragiat în pandemie mondială,

Criza de iubire nu-i tratată de medic,

Înțelepciunea nu este scrisă de cabală.

Nu refuza ca să deschizi ochii la acest tablou,

Când un balon se umflă și crește fără noimă,

Și numeri zilele când se notează în borderou,

Tu stăpânește-ți această stare aprigă de teamă.

Se schimbă lumea brusc într-un vârtej de neînțeles,

Așteptăm noaptea sumbră să cadă Cortina de Fier,

Câte premii Nobel au cercetătorii acum în palmares,

Atâtea vaccinuri stau să vină către lume din frigider.

Presim të bjerë perdja e hekurt

Autor: Klaudia Bota

Po përjetojmë dhimbjen e një anijeje Titaniku

Anija e mbytur në pandeminë botërore,

Kriza e dashurisë nuk trajtohet nga mjeku,

Mençuria nuk shkruhet nga kabali.

Mos refuzoni të hapni sytë ndaj kësaj pikture,

Kur një tullumbace fryhet dhe rritet pafundësisht,

Dhe numëroni ditët kur shënohet në faturë,

Ju zotëroni këtë gjendje të egër frike.

Bota ndryshon papritur në një shakullinë të pakuptueshme,

Ne presim që natën e errët të bjerë perdja e hekurt,

Sa çmime Nobel kanë studiuesit tani në të dhënat e tyre,

Kaq shumë vaksina po vijnë në botë nga frigoriferi.